خرید شال خاطره قطع ديدار حضرت امام (ره) با رزمندگان

توجه بیش از اندازه در دولت نهم به مراسم استقبال‌های هیجانی از دكتر محمود احمدی‌ن‍ژاد و پخش مرتب آن در رسانه ملی به عنوان یكی از افتخارات این دولت، ذكر این نكته كه مردم چندین ساعت منتظر رسیدن رئیس جمهور بوده‌اند و خودرو ایشان مجبور شد، راه چند دقیقه‌ای را در چند ساعت پشت سر گذارد، موضوعی است كه بسیاری از كارشناسان به عنوان نكته‌ای منفی در عملكرد و روش‌های این دولت ارزیابی کرده و آن را مغایر با سیره امامان (ع) و همچنین حضرت امام خمینی(ره) می‌دانند.
غلامعلی رجایی در یادداشتی كه امروز برای «» فرستاد، نوشته است؛
چرا به سیره امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب این همه بی اعتنایی می‌شود؟ در متون تاریخی آمده است آن حضرت هنگام تشریف فرمایی‌شان به شهر انبار در عراق امروزی، مردم شهر به صورت خودجوش و نه برنامه‌ریزی شده برای احترام و تكریم از ایشان به دنبال مركبشان حركت می‌كردند، وقتی حضرت با تعجب از آنها پرسیدند كه چرا به دنبالشان به راه افتاده‌اند و پاسخ شنیدند كه به دلیل حرمت و احترامی ‌كه برایشان به عنوان حاكم قایل هستند، این كار را انجام می‌دهند، تشر زدند كه از همانجا برگردند و به دنبال كار و زندگی خود بروند و به آنها در جمله‌ای معنادار فرمودند: چه معصیت بی‌لذتی مرتكب می‌شوند؟
وی سپس در ادمه با آوردن اینكه اگر برخی بگویند مردم خودشان داوطلبانه به دیدن مسئولان كشور در این گونه مراسم رغبت دارند، می‌نویسد: باید گفت، آیا مردم از دیدن چهره نورانی حضرت علی كه ولی مطلق خدا بوده و هست و خواهد بود، لذت نمی‌بردند؟ آیا حضرت این را نمی‌دانست كه آنها را با عتاب از بدرقه خویش دور می‌فرمود و آنها را از انجام این رفتار زشت و ناپسند و غیر اسلامی نهی می‌كرد؟ آیا برای استقبال از یك شخصیت هر چند رئیس‌جمهور باشد، باید یك شهر و مدیریت استان را به تعطیلی كشاند؟
رجایی در یادداشت خود ادامه می‌دهد: متأسفانه و صد متأسفانه، برخی نه تنها این كار را معصیت نمی‌دانند، بلكه لابد در راستای توجیه حفظ وجهه مردمی نظام، تكرار آن را لازم و واجب هم می‌دانند و برای همین از شهرهای پیرامون به شهرهای مركزی با قطار و اتوبوس لشكركشی می‌كنند تا میادین را آکنده از جمعیت کرده و در اخبار رسانه‌ها، گوش فلك را پر از این كنند كه استقبال بی‌نظیر مردم قهرمان پرور… از رئیس‌جمهور و… .
وی می‌نویسد: گیرم كه برخی مشتاق حضور در چنین صحنه‌هایی باشند، سهم و نقش حكومت در این میانه چیست؟ چرا حكومت باید بسترهایی فراهم آورد تا مردم دست از كار و زندگی خود بكشند و وقت و معیشت و تولید خود را كه با آبادانی و پیشرفت كشور، رابطه تنگاتنگ و عمیقی دارد، صرف دیدار با این و آن کنند؟
وی در پایان یادداشت خود به آوردن خاطره زیبایی ـ كه شخصا از دیدار رزمندگان با امام (ره) داشته‌اند ـ اشاره می‌كند كه در این رابطه بسیار درس آموز است.
پس از انجام عملیات غرورآفرین فتح‌المبین در فروردین سال 61 كه من مسئول بخش فرهنگی واحد تبلیغات جبهه و جنگ قرارگاه كربلا در جبهه‌های جنوب بودم، توفیقی دست داد، در اقدامی ابتكاری رزمنده‌های شركت كننده در عملیات فتح‌المبین را به دیدار حضرت امام در حسینیه جماران ببرم. در این دیدار تاریخی رزمندگان با امام، حسینیه آکنده از رزمنده بود. پس از انجام این دیدار كه به جبهه بازگشتم، دیدار و حالات رزمندگان با امام كه حقیقتا استثنایی بود، من را تشویق كرد، با توجه به شدت شوق و اشتیاقی كه رزمندگان جبهه‌ها در دیدار با امام از خود نشان می‌دادند، توسط جناب آقای رحیمیان از محضر حضرت امام، تكرار این دیدارها را درخواست كنم كه اجازه دهد، این دیدارها ادامه یابد كه ‌ایشان هم در كمال بزرگواری، چند ملاقاتی را اجازه دادند.
در ملاقات چهارم، وقتی ناگهان كار متوقف شد، جریان را كه از دفتر امام پرسیدم، گفتند امام فرموده‌اند من كه دیدن ندارم تا برای دیدن من از جبهه، ‌این همه راه بیایند تا من را ببینند! بهتر است بروند به امور جنگ بپردازند.
رجایی آنگاه از دولت نهم تقاضا می‌كند، جناب رئیس‌جمهمور این راه امام است و آن سیره جد ایشان حضرت امیرالمومنین ـ علیه السلام. در این روزهای پایانی دولت نهم از ‌این حاتم‌بخشی‌ها از توزیع سیب‌زمینی و سكه و تراول چك‌ها گرفته تا تعطیلی مدارس و ادارت در استان‌ها برای استقبال از دولت، خط بطلان بكشد و از این آخرین فرصت‌ها با ترك این سنت‌های ناحسنه، سنت حسنه‌ای در اذهان عمومی جامعه از خود به یادگار بگذارد.
متن كامل يادداشت دكتر رجايي را در ستون سمت راست بخوانيد.