خرید شال آقاي رئيس جمهور! بيشتر پيش ما بيا

1 – ملاقات با آقاي رئيس جمهور در سالن دوازده هزار نفري آزادي اتفاق ميمون و خجسته اي براي ورزش بود. اين ذوق و شوق را مي شد در چهره کشتي دوستان که چکيده اي از اين جامعه بزرگ بودند ديد.

به نوشته قدس، اگرچه سرانجام اين ملاقات با خاطره خوشي به پايان نرسيد و تيم ملي کشتي آزاد ايران در ثانيه هاي پاياني قهرماني جام جهاني را از کف داد، اما اين هم جزئي از ذات ورزش است که هميشه تمام اتفاقهاي خوب يک جا نمي افتد و شکست پشت هر حادثه و در کوتاهترين زمان ممکن شما را تهديد مي کند که اگر غير از اين بود، حتماً به احترام ميزباني شايسته ايران، قدمت دور و درازش در کشتي، سيل تماشاچيانش در سالن آزادي و هزار جور دليل منطقي و محکمه پسند ديگر بايد آن 12 ثانيه هم به خير و خوشي مي گذشت تا جلوي چشم آقاي رئيس جمهور اشک پهلوان ما بر تشک نچکد.

2 – ملاقات با آقاي رئيس جمهور در سالن 12 هزار نفري آزادي حتماً براي ايشان هم اتفاق مثبت و مؤثري بوده است، آنجا که به چشم خود ديد ورزش چگونه توده را به وجد مي آورد و حس وحال جواناني را که عرق ملي خود را در قالب يک ورزشکار در حال نبرد جستجو مي کنند. او به چشم خود ديد که اين همه شور و هيجان را در هيچ تجمع سياسي نمي توان يافت. او درک کرد ورزش هم دغدغه مردم است، درست مثل آب، برق، نان و…

او جوانهايي را ديد که با يک شکست اشک ريختند. اين درس ورزش است. باختن و دوباره به پا شدن براي تلاش و پيروزي. او ديد که حضورش چگونه مي تواند پشت گرمي دست اندرکاران ورزش باشد. آنها که همه زورشان را مي زنند تا با بودجه هاي نه چندان دندانگير صورت ورزش را سرخ نگه دارند. همان جا که آبرويشان در گرو وارد شدن يک توپ به دروازه و يا لغزيدن پاي يک کشتي گير روي تشک است تا به صليب نقد کشيده شوند.

3 – آقاي رئيس جمهور حضور شما در سالن 12 هزار نفري آزادي اتفاق خجسته اي براي اهالي کشتي بود، اما چند صد متر آن طرفتر ورزشگاه يکصد هزار نفري فوتبال هم چشم به راه شماست. اين قبول که کشتي به سبب قدمت و موي سفيد گوش شکسته هايش در اولويت باشد، اما با کسب رخصت از ايشان فوتبالي ها هم التماس دعا دارند. قبول بفرماييد که کثرت مخاطبان آن طرح چنين خواسته اي راموجه مي کند. آن يکصد هزار نفر هم طالب ملاقات يک رئيس جمهوردر جمع خود هستند. روز بازي با عربستان چطور است؟ روز خوبي براي يک ملاقات نيست؟

4 – آقاي رئيس جمهور، حضور شما در سالن 12 هزارنفري آزادي گواه از توجه شما به مقوله ورزش داشت واز اين جهت است که بر خجسته و ميمون بودنش تأکيد داريم، حتي ملاقاتهاي گاه و بيگاه شما با تيمهاي ملي و يا سر زدن به تمرينات آنها و حتي در مواردي ريزتر مثل امتحان کردن ميزان آمادگي ميرزاپور در آستانه جام جهاني يا اين اواخر سفارش به بازگشت کريمي به تيم ملي نيز براين علاقه و توجه صحه گذاشت، اما پرسش اين است که صرف حضور کافي است؟آيا درد دل ورزش هم به گوش شما مي رسد؟ پروژه خصوصي سازي فوتبال مدتهاست که عقيم مانده است و فوتبال دولتي که هزينه هاي فراواني روي دست شما گذاشته و روند حرکتي اين ورزش را مختل کرده است.

ساخت و سازهاي فضاهاي ورزشي خوب پيش مي رود، اما همان طور که مي بينيد هنوز هم تنها ورزشگاههاي استاندارد پايتخت که مي توان در آنها مسابقات بين المللي بر گزار کرد، همين آزادي است که آن هم يک روز در آن تشک کشتي پهن مي کنند و فردايش دروازه فوتسال در آن مي کارند. غير از فوتبال و کشتي که نور چشمي ها هستند، ديگران هم با مشکلات ريز و درشتي دست به گريبان هستند. سري هم به آنها بزنيد، حرفهاي زيادي براي گفتن دارند.